wauw. het is inmiddels heel lang geleden al dat ik weer thuis ben gekomen. al meer dan een maand (om precies te zijn sinds 11 juni) zit ik al weer in dit koude kikkerlandje. ik heb nooit meer verteld over mijn laatste week in amerika, het afscheid en de aankomst weer thuis.

Ik maak het niet te lang maar vond het wel belangrijk om dit goed af te sluiten. had dit nooit gedaan omdat ik de drang niet voelde, ik was zelf het aan het beleven en hoefde dat nog niet op te schrijven omdat ik er voor mn gevoel nog middenin zat.

het afscheid was zwaar. op woensdag 30 mei kwam papa mij "ophalen". het was geweldig om hem weer te zien na zo lang. ook raar dat dat eigenlijk mijn 2 levens in verschillende landen combineerde. we zijn de volgende dag nog in st george gebleven, overdag naar Bryce Canyon en Zion National Park, uitgebreid dineren bij panda express* en 's avonds mijn laatste nacht daar.
de volgende ochtend vroeg vertrokken we uit st george. het afscheid was vrij zwaar. jandi en brandi, mijn 2 beste vriendinnen daar waren er ook bij om me uit te zwaaien. we moesten allemaal veel huilen, we hebben elkaar 3x omhelsd en als ik er nu aan terug denk word ik bijna weer emotioneel. het was moeilijk om ze zo achter te laten doordat je niet weet wanneer je elkaar weer zal zien. in nederland laat je mensen achter terwijl je weet dat ze er over een jaar toch nog zijn, hier weet je nog lang niet wanneer je weer terug zal gaan.
vervolgens zijn papa en ik doorgereden naar de Grand Canyon. ik moest nog wat traantjes wegpinken maar na het wonderschone uitzicht was dat verdwenen. het was prachtig en zo immens groot. (het was trouwens super leuk want ik kwam ineens daar nog mijn oude groep uitwisselingsstudenten tegen uit st george en mn begeleider! die gingen dus blijkbaar die dag ook daarheen en we liepen ze zo tegen het lijf. super leuk want van velen had ik geen afscheid kunnen nemen. geweldig, wat een toeval!)
vanuit daar zijn we er helemaal omheen gereden, midden door de woestijn, helemaal naar flagstaff, AZ. volgende dag weer terug omhoog naar hooverdam en las vegas. daar zijn we 1,5 dag ongeveer geweest. toen door naar los angeles, waar we ook een volle dag hebben doorgebracht in hollywood, venice beach, beverly hills en veel meer. vervolgens zijn we de hele kust omhoog gereden over de Pacific coast highway (hwy 1) naar San francisco. daar hebben we zeker 2,5 dag over gedaan, maar het was prachtig! op de mooiste plekjes hebben we gegeten, geslapen, veel winkeltjes en pieren bekeken en mooie uitgestorven (of overvolle) stranden. vervolgens zijn we door silicon valley gereden (woww dat is ziek, zo veel gebouwen zo groot echt ongelofelijk) en hebben een heerlijke dag in san francisco besteed, ook weer met alles erop en eraan (pier 39, lombard street, golden gate bridge etc) en toen weer terug naar huis.
de vlucht verliep snel en soepel en voor ik het wist zat ik weer in de auto naar huis met beide ouders en mn beste vriendin. ik kon het me niet voorstellen. het regende (natuurlijk) en het enige wat ik kon doen was naar buiten kijken en huilen. niet omdat ik het vervelend vond of juist heel fijn, maar gewoon omdat ik het niet snapte. het was zo'n shock en ik wist eigenlijk ook niks te zeggen. ik had er erg veel moeite mee dat ik weer terug was. ook zodra ik thuis was voelde ik me nog zo en ik had ook niet de rust om naar bed te gaan.
ook de volgende dag en de week erna had ik dat gevoel nog. het voelde zo vreemd, kaal en leeg. je stond op met leegte en ik had ook geen idee wat ik moest gaan doen. vervolgens nog een ontzettende jetlag (duurde echt 2,5 week voordat ik er vanaf was) en het was heel vaag allemaal.
maar ik had ook hele mooie momenten. zoals voor het eerst in 10 maanden james weer in mijn armen hebben, al mijn vrienden op school verrassen en lekker een stukje fietsen!
het voelt inmiddels een stuk beter om thuis te zijn. ik heb amerika in het begin ontzettend gemist, ik wou super graag terug. nu wil ik ook nog terug, alleen ik ben thuis ook tevreden. ik heb inmiddels een baantje om een dagindeling te hebben en bezig te blijven, en natuurlijk geniet ik nu ook volop van de zomerfeesten!

ik merk zelf dat ik ontzettend veel heb geleerd afgelopen jaar. ik ben zelf veranderd, en misschien merkt niet iedereen dat, maar ik voel het zelf wel. de manier waarop ik met dingen die gebeuren om ga, hoe ik reageer. hoe ik over bepaalde dingen denk en doelen die ik in mijn leven heb (wat belangrijk is en wat niet).
je leven in nederland opnieuw opbouwen is zwaar, omdat iedereen met zijn leven is doorgegaan terwijl dat van jou eigenlijk stilstond, maar ik had al mijn ervaringen van afgelopen jaar nooit willen missen. het voelt onwerkelijk als ik eraan terug denk maar deze herinneringen zal ik voor altijd bij me dragen.

ik ga zeker weten nog een keer terug, het is nog niet voorbij. maar tot dan geniet ik van mijn leven hier, ik heb nog zat te doen.

heel veel liefs voor de laatste keer,
Sanne



* fyi: dit is een flauwe grap, maar het zal waarschijnlijk niet bij velen aankomen omdat ze panda express niet kennen. het is een junkfood tent met veramerikaanst chinees eten dus het tegenovergestelde van uitgebreid dineren :p